Uit het leven gegrepen.

In het kerkblad van Herpen vijftig jaar geleden had ik het volgende gelezen.

Aangezien het paaszondag is, zullen we mevrouw Witteveen vragen een ei te leggen op het altaar.

Treinkaartje

Mijn broer [em pastoor] is nogal een warhoofd.

Hij valt regelmatig in voor zieke priesters in andere parochies.

Op zaterdag zat hij in de trein voor weer een nieuwe bestemming.

Toen de conducteur naar zijn kaartje vroeg zocht hij verwoed in zijn zakken .

"laat maar hoor" zei de conducteur, die het niet was ontgaan dat hij met een geestelijke te maken had.

Ik weet zeker dat U een kaartje hebt gekocht. "maar ik moet het hebben ", antwoordde mijn broer nerveus.

Ik moet weten waar ik naar toe ga.

Karate bij de bejaarden

De bewoners van het bejaardenhuis vonden de show van de karate school prachtig. Dat was wel te merken aan het enorme applaus wat ze na afloop kregen. Toen het applaus was weggestorven bleef iedereen zitten dus besloten ze nog een paar oefeningen te laten zien.

Met de toegift achter de rug kwam nog altijd niemand in beweging. Dus ze gaven nog een toegift.

De leidster fluisterde een van de bewoonster in het oor dat ze niet verwacht had dat karate zo populair was. "Dat is het ook niet '', antwoordde ze met een vriendelijke glimlach." Ze wachten tot jullie vertrekken, zodat ze verder kunnen gaan met bingo."

Shoppen

Mijn vriendin en man en mijn man en ik maakten een rondreis door Spanje.

We zogen de cultuur in ons op, deden ons tegoed aan het heerlijke eten en deden waar we zin in hadden.

Op een dag liepen we een winkel binnen waar schitterende jassen hingen.

Toen we een paar pasten, merkten we dat de verkoopster ons nogal vreemd aankeek.

We hadden geen idee wat er aan de hand was tot een vriendelijke Engels sprekende klant uitleg gaf. "Neem me niet kwalijk ", zei ze, "maar dit is een stomerij."

Feestje

Op het laatste moment belde mijn man om te vertellen dat we die avond waren uitgenodigd voor een feestje bij een klant van hem.

Mijn man was toen nog vertegenwoordiger en later hadden we een eigen zaak.

Hij wilde afspreken op het feest maar hij kon niet op tijd zijn.

"Maar ik ken die mensen helemaal niet". protesteerde ik. Zeg maar gewoon dat je de vrouw van Jaap bent.

Het sneeuwde flink die avond en veel straatnaam borden waren onleesbaar geworden.

Uiteindelijk wist ik de straat te vinden en parkeerde mijn auto voor het huis waar het feest al aan de gang was.

Ik werd hartelijk ontvangen werd royaal voorzien van drankjes en hapjes en werd aan iedereen voorgesteld.

Na een tijdje stapte ik naar de gastheer en vroeg hem of hij al iets van Jaap had vernomen. "Jaap"? " wie is Jaap"? vroeg de man. Ik kon wel door de grond heen zakken. "Ben ik niet bij de fam hagestein"? "neen "zei de man lachend . Die wonen vijf huizen verder op.