Uit het leven gegrepen.

In het kerkblad van Herpen vijftig jaar geleden had ik het volgende gelezen.

Aangezien het paaszondag is, zullen we mevrouw Witteveen vragen een ei te leggen op het altaar.

Treinkaartje

Mijn broer [em pastoor] is nogal een warhoofd.

Hij valt regelmatig in voor zieke priesters in andere parochies.

Op zaterdag zat hij in de trein voor weer een nieuwe bestemming.

Toen de conducteur naar zijn kaartje vroeg zocht hij verwoed in zijn zakken .

"laat maar hoor" zei de conducteur, die het niet was ontgaan dat hij met een geestelijke te maken had.

Ik weet zeker dat U een kaartje hebt gekocht. "maar ik moet het hebben ", antwoordde mijn broer nerveus.

Ik moet weten waar ik naar toe ga.

Karate bij de bejaarden

De bewoners van het bejaardenhuis vonden de show van de karate school prachtig. Dat was wel te merken aan het enorme applaus wat ze na afloop kregen. Toen het applaus was weggestorven bleef iedereen zitten dus besloten ze nog een paar oefeningen te laten zien.

Met de toegift achter de rug kwam nog altijd niemand in beweging. Dus ze gaven nog een toegift.

De leidster fluisterde een van de bewoonster in het oor dat ze niet verwacht had dat karate zo populair was. "Dat is het ook niet '', antwoordde ze met een vriendelijke glimlach." Ze wachten tot jullie vertrekken, zodat ze verder kunnen gaan met bingo."

Shoppen

Mijn vriendin en man en mijn man en ik maakten een rondreis door Spanje.

We zogen de cultuur in ons op, deden ons tegoed aan het heerlijke eten en deden waar we zin in hadden.

Op een dag liepen we een winkel binnen waar schitterende jassen hingen.

Toen we een paar pasten, merkten we dat de verkoopster ons nogal vreemd aankeek.

We hadden geen idee wat er aan de hand was tot een vriendelijke Engels sprekende klant uitleg gaf. "Neem me niet kwalijk ", zei ze, "maar dit is een stomerij."

Feestje

Op het laatste moment belde mijn man om te vertellen dat we die avond waren uitgenodigd voor een feestje bij een klant van hem.

Mijn man was toen nog vertegenwoordiger en later hadden we een eigen zaak.

Hij wilde afspreken op het feest maar hij kon niet op tijd zijn.

"Maar ik ken die mensen helemaal niet". protesteerde ik. Zeg maar gewoon dat je de vrouw van Jaap bent.

Het sneeuwde flink die avond en veel straatnaam borden waren onleesbaar geworden.

Uiteindelijk wist ik de straat te vinden en parkeerde mijn auto voor het huis waar het feest al aan de gang was.

Ik werd hartelijk ontvangen werd royaal voorzien van drankjes en hapjes en werd aan iedereen voorgesteld.

Na een tijdje stapte ik naar de gastheer en vroeg hem of hij al iets van Jaap had vernomen. "Jaap"? " wie is Jaap"? vroeg de man. Ik kon wel door de grond heen zakken. "Ben ik niet bij de fam hagestein"? "neen "zei de man lachend . Die wonen vijf huizen verder op.

ziekenhuis

In het ziekenhuis in Nijmegen moet een dokter afstuderen op paren die een scanner willen wippen.
De dokter kijkt dan op de gang wat er met die mensen gebeurd. Jan en ik hebben ons opgegeven. Ik ben dood nerveus, om half drie zijn wij aan de beurt.
Ik zie hoe mijn man zijn ondergoed aantrekt en ik wil me ermee bemoeien dat dat niet kan. Dat is te gek zeg ik tegen hem maar hij is niet van zijn standpunt te veranderen
.Drink je koffie op zegt hij we moeten vertrekken. Hij spreekt af wat ik moet doen als hij door de zenuwen niet omhoog kan krijgen.Nou zeg ik dat heb ik nog nooit meegemaakt.Jij wilt en kunt het overal dus dat lijkt het in 't ziekenhuis geen probleem.
We kwamen veel te vroeg aan. U bent mijnheer en mevr. Goedkoop zegt de juffrouw aan de balie. Och ja zegt ze giechelend U komt voor dr v Leeuwen.
In de gang zie ik allemaal mensen die proesten en giechelend ons gadeslaan. Wij worden de wachtkamer ingezet en bekijken alle playboys die op tafel liggen.
Mijn naam is Dr van Leeuwen U bent mijnheer en mevrouw Goedkoop, komt U maar even mee.
We worden in een kleedhokje geduwd zo groot als een zwemhokje. We werden opgehaald door een verpleegster mijn naam is Anne-Marie Willemsen.
Ik kijk mijn man aan heel verontwaardigd door zijn plotselinge erectie. Jan zegt sorry maar de verpleegster zegt dat dat niet erg is.
Ze helpt ons in de scanner doet de deur dicht en vertrekt.Vanuit een andere kamer spreekt de dokter door een luidspreker begint U maar.
Je moet beginnen zeg ik tegen hem hij verstond het niet want hij is een beetje doof. Wat zegt hij hoe moet ik nu beginnen, waar begin ik altijd mee. Waar hebben we het altijd over als we zin hebben. Begin jij maar , jij begint toch ook wel eens. Die kans heb ik met jou nooit gehad.
Kom op jij begint zeg ik. Op de luidspreker horen we, bent U al begonnen.Ik moet naar de w.c. roept mijn man in de scanner,kunt U mij er misschien eruit halen, er zit n.l. een kinderslot op de deur.. Anne-Marie komt hem eruit halenen staat daar minuten lang te plassen. Ze klopt op de deur en vraagt gaat het mijnheer Goedkoop. En inderdaad het lukte te plassen.
Ze helpt hem in de scanner en de dokter roept dat wij moeten ontspannen. Ik kan niet ontspannen roep ik we hebben het nooit ontspannen gedaan.
Begint U maar zegt de dokter. We tuddelen nog maar wat door en we horen in de andere kamer vloeken lachen en zuchten en Jan sist in mijn oor waar ik in godsnaam mee bezig ben. Met jou beet ik hem toe.
Stapt U maar even uit zegt Anne-Marie de verpleegster tegen mij. Ik zal het wel even voordoen.Op dat moment werd ik wakker.
Het was een nachtmerrie.